Wystąpienie: Witold Tumanowicz

Stanowisko

Szanowny Panie Marszałku! Wysoka Izbo! Rozpatrujemy kolejną umowę międzynarodową, która rozszerza zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Tym razem pomiędzy Polską a Japonią.

Umowa pozwoli m.in. uwzględniać okresy ubezpieczenia w obu państwach przy ustalaniu uprawnień do świadczeń. Po stronie polskiej obejmie nie tylko emerytury, ale również renty, świadczenia związane z wypadkami przy pracy i chorobami zawodowymi czy zasiłki pogrzebowe. Dotyczy to zarówno systemu powszechnego, jak i ubezpieczenia społecznego rolników. Mamy świadomość, że umowa działa w obie strony i może dotyczyć również Polaków pracujących w Japonii. Nie zmienia to jednak naszego podejścia do rozszerzania międzynarodowych zobowiązań polskiego systemu zabezpieczenia społecznego.

Szczególne wątpliwości budzi zasada, zgodnie z którą samo zamieszkanie poza Polską nie może być podstawą ograniczenia czy wstrzymania należnego świadczenia. Obywatel Japonii nie będzie również potrzebował polskiego rachunku bankowego, żeby otrzymywać świadczenie wypłacane z Polski.

Rząd przewiduje, że skutki finansowe tej umowy mogą wynieść w najgorszym wariancie 3,54 mln zł. Nie jest to oczywiście kwota, która zachwieje finansami państwa. Problem jest szerszy. Każde kolejne zobowiązanie tego rodzaju oznacza rozszerzanie odpowiedzialności polskiego systemu i dlatego powinno być bardzo dokładnie uzasadnione konkretną korzyścią dla polskich obywateli.

Dla nas pierwszym obowiązkiem państwa pozostaje troska o bezpieczeństwo socjalne własnych obywateli. Dlatego do dalszego rozszerzania zobowiązań polskiego systemu zabezpieczenia społecznego wobec osób mieszkających poza naszym krajem podchodzimy krytycznie. Dziękuję.